Stan faktyczny:
Podatnik
jest właścicielem gospodarstwa rolnego, które prowadzi wraz z żoną. Na części
gruntu, wchodzącego w skład gospodarstwa uprawiają zboża. Pozostałe grunty przeznaczone
są pod uprawę trwałych użytków zielonych, z których dwukrotnie w ciągu roku
suszone i zbierane jest siano. Gospodarstwo stanowi gospodarstwo rolne w
rozumieniu przepisów o podatku rolnym, a właściciele są ubezpieczeni w KRUS. Podatnik
posiada 1,5 ha gruntów ogrodzonych stałym ogrodzeniem, gdzie uprzednio hodowane
były bażanty. Podatnik ma 4 konie i wyżej wskazany teren przeznaczył pod chów
koni w systemie wolnobiegowym. Chów wolnowybiegowy jest naturalny i zapewnia
zaspokojenie potrzeb koni zgodnie z ich genetycznymi uwarunkowaniami, przy
stosunkowo niewielkim nakładzie pracy. Poprzez zbieranie odchodów końskich
pozyskiwany jest obornik (wartościowy nawóz ekologiczny, pryzmowany na płycie
gnojowej, a ostatecznie wywożony na grunty orne, wchodzące w skład gospodarstwa
rolnego). Ilość uzyskiwanego w ten sposób obornika jest niewystarczająca na
potrzeby gospodarstwa. W związku z tym, że zakup na własność większej liczby
koni jedynie w celu pozyskiwania nawozu nie byłby uzasadniony ekonomicznie, podatnik
chciałby na terenie gospodarstwa przetrzymywać również konie należące do osób
trzecich (znajomych). W obrębie gospodarstwa podatnik będzie prowadził sprzedaż
wytworzonych produktów rolnych (siano, słoma, zielonka) oraz owsa właścicielom
koni. Za pasze właściciele koni będą uiszczać opłaty raz w miesiącu, według
ilości ustalonych indywidualnie dla każdego konia (w zależności od potrzeb
konia). Za korzystanie z terenu gospodarstwa podatnikowi nie będzie pobierana
żadna dodatkowa opłata. Celem chowu koni na terenie gospodarstwa będzie
pozyskiwanie obornika. Następnie pryzmowany on będzie na płycie gnojnej, w celu
uzyskania jak najlepszej jakości nawozu organicznego. Ostatecznie wywożony
będzie na grunty orne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, by utrzymać je w
jak najlepszej kulturze rolnej. W związku z tym za zbieranie odchodów końskich,
które podatnik będzie wykorzystywać we własnym interesie, nie będą pobierane
dodatkowe opłaty od właścicieli koni. Karmienie koni dokonywane będzie na
zmianę przez podatnika i przez innych właścicieli koni. Ruch, konie zapewniać
będą sobie same na wybiegach (system wolnowybiegowy). Czyszczenie koni, ich szkolenie,
zapewnienie im ruchu pod siodłem należeć będzie do ich właścicieli. Właściciele
koni we własnym zakresie będą zamawiać i opłacać usługi kowala oraz
weterynarza.
Stanowisko fiskusa:
W ocenie
Dyrektora Izby Skarbowej podstawową cechą działalności rolniczej jest
uzyskiwanie produktów w stanie nieprzetworzonym, pochodzących z uprawy
(produkty roślinne), chowu lub hodowli (produkty zwierzęce). Wszelkie inne
przychody pośrednio związane z działalnością rolniczą, czy też powstające przy
okazji prowadzenia działalności rolniczej - nie stanowią przychodów z tej
działalności. Przychody te, mimo że uzyskiwane są przez osoby prowadzące
działalność rolniczą, pochodzą jednakże z innych źródeł niż ta działalność i w
związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
według zasad określonych w wyżej wskazanej ustawie. Działalności rolniczej nie
stanowią m.in. przychody uzyskane ze świadczenia podmiotom trzecim usług z
wykorzystaniem gospodarstwa rolnego lub jego składników.
Zdaniem
Dyrektora Izby Skarbowej przychody ze sprzedaży produktów rolnych (siano,
słoma, zielonka) oraz owsa właścicielom koni z własnego gospodarstwa rolnego
stanowić będą przychody z działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 ust. 2
ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym do przychodów z
tego tytułu nie znajdą zastosowania przepisy ustawy o podatku dochodowym od
osób fizycznych. W konsekwencji dochody uzyskane z tej sprzedaży, nie będą
podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Natomiast
„przetrzymywanie” koni na terenie gospodarstwa rolnego w celu pozyskiwania
obornika nie będzie działalnością rolniczą w świetle definicji zawartej w art.
2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Czynność
„przetrzymywania” koni w istocie sprowadzała się będzie do udostępnienia przez podatnika
terenu, na którym znajduje się jego gospodarstwo rolne, do wybiegu dla koni,
korzystania z wiaty (stanowiącej schronienie dla koni przed niekorzystnymi
warunkami atmosferycznymi) i dokonania innych czynności niezbędnych do
egzystencji zwierząt (koni). Podatnik będzie zatem świadczył usługi na rzecz
podmiotów trzecich z wykorzystaniem gospodarstwa rolnego i jego składników.
Powyższe usługi nie mieszczą się zatem w definicji działalności rolniczej, o
której mowa w powołanym wyżej przepisie (powstaną one nie w związku, lecz przy
okazji prowadzenia działalności rolniczej). W konsekwencji powstały z tego
tytułu przychód, mimo że uzyskiwany będzie przez osobę prowadzącą działalność
rolniczą, nie będzie pochodził z działalności rolniczej i w związku z tym
podlegał będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na
zasadach określonych w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
fizycznych.
Umowę, na podstawie której właściciel nieruchomości
udostępnia część nieruchomości innym osobom w celu przetrzymywania tam koni, w
zamian za co właściciele koni przekazują na rzecz właściciela nieruchomości
prawo własności końskiego nawozu, mającego wymierną wartość ekonomiczną, należy
uznać za umowę podobną do umowy najmu. Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy Kodeks
cywilny przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do
używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się
płacić wynajmującemu umówiony czynsz, przy czym czynsz może być oznaczony w
pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. W analizowanym przypadku takim
świadczeniem będzie koński nawóz. W efekcie wartość nawozu należy uznać za
przychód ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu, źródłami
przychodów są: najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa i inne umowy o podobnym
charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
Interpretacja
Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. IBPB-1-1/4511-367/16-1/ZK
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz